Bazen insan aksiyon almak ister ama nereden başlayacağını bilemez. Bazen bilir ama önü tıkanmıştır, yolunu açmaya çalışırken tükenir. Okur, paylaşır aslında bir el arar, kendi gibi yaralı, kendini anlayan, yalnız olmadığını hissetmek ister. Bir yere kadar rahatlatır bu his ama görür ki odakları farklıdır ve anlar ki insan aslında çoğu zaman yalnızdır.
Niye yazıyorum bunu, inan bilmiyorum. Sanırım bazen okudum demek için, bazen anladım, yalnız değilsin demek için, bazen desteklemek için lakin ben uzun süredir o zombilerden biriyim. Kişisel dramalarımın haricinde elinden tutamadıklarım olduğu için işe yaramaz biri olduğuma inandığım için ben o zombilerden biriyim. İnsanlar ağlarken gülmeye hakkım olmadığını düşündüğüm için ben o zombilerden biriyim. Çıkarcılardan, yalancılardan, sahtekarlardan, gösterişçilerden geri durduğum için ve yeri geldiğinde azınlıkların arasında bile yalnız kaldığımı gördüğüm için ben o zombilerden biriyim.
İnanç ne güzel, inanmak, bir umut olduğunu düşünmek, hissetmek, yüzüne renk gelmesi, kalbin atması bir güzellik uğruna ne muazzam. Ama ben bunların hepsini yitirdiğim için ben o zombilerden biriyim.
Neden yazıyoruz, nerelere gidiyor, birilerine çarpıyor mu zerre umurumda değil çoğu zaman. Zira yolunu bulmak isteyene alfabe yeter.
Evet bazen de yazan zombileriz. Ağlayan zombileriz. Hepsi de insan olmak. Elimden birşey gelmiyor, elinden birşey gelmiyor. Hayatımızın bir yerlerinde aksiyon alıyoruz bence, elimizden geldiğince. ama göremiyoruz. Bu da bizi kahrediyor. Ama dediğin gibi hala yazabiliyoruz. Umut yok derken bile umut arayışı vardır Lryiu. Umut var diyebilmek her zaman elimizden birşey geldiği için değildir aksine gelmediği için umuda sarılmak zorundayız. Kesinlikle çoğu zaman bunu düşünsem de işe yaramaz biri değilim, işe yaramaz biri değilsin sen de. Sistem böyle ve biz küçük bireyleriz, insanız. Herşeye gücümüzün yetmemesi çok normal. Bu yüzden rengimiz giderse hiç birşeye gücümüz yetmez.
Yaziyi okudum, yorumlari da tek tek. Lyriu gercekten guzel yazmissin, Hulya'nin cevabi da. Ben iki duyguya da savrulan biri olarak bazen Lyriu'yum, bazen Hulya. Genelde umudu korumanin, umutlu bakmanin tarafinda ve uygulayicisi olmaya calistim, ama ya gercekten 'hepsi bu kadar'sa ve 'hayat kendinle ve dunyayla savasin bitmeden õldüğün yer'se? Ya hicbir sey degismeyecekse? Hulya'nin dedigi kucuk de olsa bir sey yaptim/yapiyorum da yetmiyor bazen, devrim ve gorkemli yıkılışlar istiyorum kendimde, sistemde, ulkede ve dunyada. Benden baslar biliyorum ama belki de herseyin kendinden basladigi/ yayildigi da bir kibirdir. Ifade etmek zor, belki de beceremedim. Karışığım kısaca:(
Evet öyle belki de. Senden başlıyor değil ama yapabileceklerimiz kısıtlı. Bir gün olup gideceğiz, ne büyük liderler ölmüş belki büyük birşeyler yapmış. Herkes aynı şekilde güçlü olamaz. Büyük şeyler başaramaz. Ama küçük şeyler yapabilir ve herkes bu küçük şeylere değer verdiğinde iyileşme olabilir. Tabi ki büyük olaylar, devrimler de olacaktır. Yapılabilecekler herkes tek tek ya da birlikte yaptığında kuvvetli hale gelir. Biz küçük bireyler olsak da. Buna benzer bişey söylemek istemiştim.
Yüreğine, çabana, kalemine sağlık🤍 Yazını okumak bana çok iyi geldi. İlk yazmaya başladığımda paylaşmakta çok çekinen biriydim. Bana iyi geldiği için yazıyor, gün içinde bolca yürüyor ve sesli kitap okuyordum. Bir arkadaşım demişti, belki senin yazıların başkalarına da iyi gelir diye. Sonraları bu kararlarıma bakınca beni iyileştirdiğini fark ettim. Etrafımdakileri üzmek istemediğimden anlatamadığım için elimde sadece yazmak kaldı sanıyordum. Bir sürü insana denk geldim, birkaç mektup arkadaşı edindim. Hala hayattaysam buna bugün katkısı olan yine yazmak, okumak ve paylaşmak. Yazını okurken samimiyetini hissettim, zaman zaman bazı cümleleri sıklıkla düşündüğümü hatırladım. Işık hep var, iyi ki. Her şey gönlünce olsun.
Teşekkür ederim. Sana dokunmuş olmak paha biçilemez. Yazmaya devam etmeliyiz Güz. Yazılarını merakla bekliyorum. Işık hep var, tüm samimiyetimizle… Sağlıcakla kal
Sanki seninle sohbet ediyormuşuz da, sen yazıda yazdıklarını konuşurken ben aşağıdaki yorumlarla cevap veriyormuşum gibi düşün:
- "Yazacak bir şey yok" da bir yazı konusu 😂
- Kitapların anlamsızlaşması beni de zorlayan bir konu; bu yıl okumayı düşündüğüm kitaplardan 4 tanesini birden ilk 50 sayfada elemek zorunda kaldım. Normalde okumayacağım kitaplara şans vererek bu döngüyü kırabilirim diye bir fikir var aklımda.
- Dün eşimle de yetişkin olma konusunu konuştuk. Başkalarından da duydum, dizilerde filmlerde bile lafı geçiyor: Aslında kimse tam anlamıyla yetişkin hissetmiyor, herkes yetişkin taklidi yapan çocuklar gibi hissediyor ama dışarıya yetişkin taklitlerimiz yansıyor. Gerçek anlamda yetişkin olmak için çocukluğunu hiç yaşayamamak gerekir diye düşünüyorum ki o da çok acıklı bir hayat olurdu.
- Yazdıklarından teselli bulmuyorum ama kendimden bir şeyler görüp mutlu olduğum veya en azından sıkıntımı paylaştığım çok oluyor. Ve bence bu çok değerli bir şey.
- "Zaten kim okuyacak allasen? Okumayacaklar! Bir okuyup geçecekler." kısmı, yazının en çok itiraz ettiğim yeri oldu. 20 küsur yıllık blog yazarlığı tecrübemle naçizane bir ahkâm kesmek istiyorum: Okurların yüzde sekseni gerçekten okuyup geçiyor. Kalan yüzde yirmi yazını dikkatle okuyor, o yüzde yirminin yüzde yirmisi düşüncelerini önemsiyor. Yeterince sık ve içten yazdığında, illa birilerine ulaşıyorsun. "Hayatımı değiştirdin" övgüsü bana asla nasip olmaz sanıyordum ama birkaç defa bu övgüyü aldım. Yazdığım binin üzerinde yazı için kurduğum binlerce cümlenin, yüz binlerce kelimenin "hasadı" bu.
- Umut dışarıdan gelmez, içeriden gelir. Yazının son paragrafında bunu çok güzel anlatmışsın. Ellerine sağlık.
İşte böyle birşey anlatmak istediğim. Geri dönüşlerin çok değerli. Elbette hepsini kendi içimde sorguluyorum. Teşekkür ediyorum okuyup anlayıp sindirip kendinden bişeyler bulabildiğin ve bunu aktardığın için. Yazacak birşey yok yazılı çok yazım var da eski bloğumda kaldı.
Paylaşım ve hissettiklerimiz… burada buluşmak teselli olmasa da devam etme gücü veriyor. Sağolasın.
Bazen insan aksiyon almak ister ama nereden başlayacağını bilemez. Bazen bilir ama önü tıkanmıştır, yolunu açmaya çalışırken tükenir. Okur, paylaşır aslında bir el arar, kendi gibi yaralı, kendini anlayan, yalnız olmadığını hissetmek ister. Bir yere kadar rahatlatır bu his ama görür ki odakları farklıdır ve anlar ki insan aslında çoğu zaman yalnızdır.
Niye yazıyorum bunu, inan bilmiyorum. Sanırım bazen okudum demek için, bazen anladım, yalnız değilsin demek için, bazen desteklemek için lakin ben uzun süredir o zombilerden biriyim. Kişisel dramalarımın haricinde elinden tutamadıklarım olduğu için işe yaramaz biri olduğuma inandığım için ben o zombilerden biriyim. İnsanlar ağlarken gülmeye hakkım olmadığını düşündüğüm için ben o zombilerden biriyim. Çıkarcılardan, yalancılardan, sahtekarlardan, gösterişçilerden geri durduğum için ve yeri geldiğinde azınlıkların arasında bile yalnız kaldığımı gördüğüm için ben o zombilerden biriyim.
İnanç ne güzel, inanmak, bir umut olduğunu düşünmek, hissetmek, yüzüne renk gelmesi, kalbin atması bir güzellik uğruna ne muazzam. Ama ben bunların hepsini yitirdiğim için ben o zombilerden biriyim.
Neden yazıyoruz, nerelere gidiyor, birilerine çarpıyor mu zerre umurumda değil çoğu zaman. Zira yolunu bulmak isteyene alfabe yeter.
♥
Evet bazen de yazan zombileriz. Ağlayan zombileriz. Hepsi de insan olmak. Elimden birşey gelmiyor, elinden birşey gelmiyor. Hayatımızın bir yerlerinde aksiyon alıyoruz bence, elimizden geldiğince. ama göremiyoruz. Bu da bizi kahrediyor. Ama dediğin gibi hala yazabiliyoruz. Umut yok derken bile umut arayışı vardır Lryiu. Umut var diyebilmek her zaman elimizden birşey geldiği için değildir aksine gelmediği için umuda sarılmak zorundayız. Kesinlikle çoğu zaman bunu düşünsem de işe yaramaz biri değilim, işe yaramaz biri değilsin sen de. Sistem böyle ve biz küçük bireyleriz, insanız. Herşeye gücümüzün yetmemesi çok normal. Bu yüzden rengimiz giderse hiç birşeye gücümüz yetmez.
Yaziyi okudum, yorumlari da tek tek. Lyriu gercekten guzel yazmissin, Hulya'nin cevabi da. Ben iki duyguya da savrulan biri olarak bazen Lyriu'yum, bazen Hulya. Genelde umudu korumanin, umutlu bakmanin tarafinda ve uygulayicisi olmaya calistim, ama ya gercekten 'hepsi bu kadar'sa ve 'hayat kendinle ve dunyayla savasin bitmeden õldüğün yer'se? Ya hicbir sey degismeyecekse? Hulya'nin dedigi kucuk de olsa bir sey yaptim/yapiyorum da yetmiyor bazen, devrim ve gorkemli yıkılışlar istiyorum kendimde, sistemde, ulkede ve dunyada. Benden baslar biliyorum ama belki de herseyin kendinden basladigi/ yayildigi da bir kibirdir. Ifade etmek zor, belki de beceremedim. Karışığım kısaca:(
Evet öyle belki de. Senden başlıyor değil ama yapabileceklerimiz kısıtlı. Bir gün olup gideceğiz, ne büyük liderler ölmüş belki büyük birşeyler yapmış. Herkes aynı şekilde güçlü olamaz. Büyük şeyler başaramaz. Ama küçük şeyler yapabilir ve herkes bu küçük şeylere değer verdiğinde iyileşme olabilir. Tabi ki büyük olaylar, devrimler de olacaktır. Yapılabilecekler herkes tek tek ya da birlikte yaptığında kuvvetli hale gelir. Biz küçük bireyler olsak da. Buna benzer bişey söylemek istemiştim.
Hepimiz biraz karışık değil miyiz zaten. Umutsuzluk yalnızlaşmaya başladığımız yerde büyüyor aslında…
Bence de.
Yüreğine, çabana, kalemine sağlık🤍 Yazını okumak bana çok iyi geldi. İlk yazmaya başladığımda paylaşmakta çok çekinen biriydim. Bana iyi geldiği için yazıyor, gün içinde bolca yürüyor ve sesli kitap okuyordum. Bir arkadaşım demişti, belki senin yazıların başkalarına da iyi gelir diye. Sonraları bu kararlarıma bakınca beni iyileştirdiğini fark ettim. Etrafımdakileri üzmek istemediğimden anlatamadığım için elimde sadece yazmak kaldı sanıyordum. Bir sürü insana denk geldim, birkaç mektup arkadaşı edindim. Hala hayattaysam buna bugün katkısı olan yine yazmak, okumak ve paylaşmak. Yazını okurken samimiyetini hissettim, zaman zaman bazı cümleleri sıklıkla düşündüğümü hatırladım. Işık hep var, iyi ki. Her şey gönlünce olsun.
Teşekkür ederim. Sana dokunmuş olmak paha biçilemez. Yazmaya devam etmeliyiz Güz. Yazılarını merakla bekliyorum. Işık hep var, tüm samimiyetimizle… Sağlıcakla kal
Sanki seninle sohbet ediyormuşuz da, sen yazıda yazdıklarını konuşurken ben aşağıdaki yorumlarla cevap veriyormuşum gibi düşün:
- "Yazacak bir şey yok" da bir yazı konusu 😂
- Kitapların anlamsızlaşması beni de zorlayan bir konu; bu yıl okumayı düşündüğüm kitaplardan 4 tanesini birden ilk 50 sayfada elemek zorunda kaldım. Normalde okumayacağım kitaplara şans vererek bu döngüyü kırabilirim diye bir fikir var aklımda.
- Dün eşimle de yetişkin olma konusunu konuştuk. Başkalarından da duydum, dizilerde filmlerde bile lafı geçiyor: Aslında kimse tam anlamıyla yetişkin hissetmiyor, herkes yetişkin taklidi yapan çocuklar gibi hissediyor ama dışarıya yetişkin taklitlerimiz yansıyor. Gerçek anlamda yetişkin olmak için çocukluğunu hiç yaşayamamak gerekir diye düşünüyorum ki o da çok acıklı bir hayat olurdu.
- Yazdıklarından teselli bulmuyorum ama kendimden bir şeyler görüp mutlu olduğum veya en azından sıkıntımı paylaştığım çok oluyor. Ve bence bu çok değerli bir şey.
- "Zaten kim okuyacak allasen? Okumayacaklar! Bir okuyup geçecekler." kısmı, yazının en çok itiraz ettiğim yeri oldu. 20 küsur yıllık blog yazarlığı tecrübemle naçizane bir ahkâm kesmek istiyorum: Okurların yüzde sekseni gerçekten okuyup geçiyor. Kalan yüzde yirmi yazını dikkatle okuyor, o yüzde yirminin yüzde yirmisi düşüncelerini önemsiyor. Yeterince sık ve içten yazdığında, illa birilerine ulaşıyorsun. "Hayatımı değiştirdin" övgüsü bana asla nasip olmaz sanıyordum ama birkaç defa bu övgüyü aldım. Yazdığım binin üzerinde yazı için kurduğum binlerce cümlenin, yüz binlerce kelimenin "hasadı" bu.
- Umut dışarıdan gelmez, içeriden gelir. Yazının son paragrafında bunu çok güzel anlatmışsın. Ellerine sağlık.
İşte böyle birşey anlatmak istediğim. Geri dönüşlerin çok değerli. Elbette hepsini kendi içimde sorguluyorum. Teşekkür ediyorum okuyup anlayıp sindirip kendinden bişeyler bulabildiğin ve bunu aktardığın için. Yazacak birşey yok yazılı çok yazım var da eski bloğumda kaldı.
Paylaşım ve hissettiklerimiz… burada buluşmak teselli olmasa da devam etme gücü veriyor. Sağolasın.
Teşekkürler 🌸
💛